पिपलको रुखमुनि
अध्याय १: युवावस्थाका प्रतिध्वनिहरू
फूलले सजिएका बोटहरूको बीचमा रहेको कंकड बिच्छ्याइएको बाटो हुँदै हिँड्दा रमेशले सोचे, "चौतारी धेरै बद्लिएको रहेनछ।" चौतारीको सामुन्ने लगाइएका फूलहरू पूरै फक्रिएका थिए, ओइलाएका पातहरू सम्झनाका टुक्राजस्तै भुइँभरि छरिएका देखिन्थे। कतै टाढाबाट आइरहेको बालबालिकाको हाँसोको आवाज सुनिन्थ्यो, ढल्कँदै गएको दिनको हावामा उनीहरूको स्वर प्रतिध्वनित भइरहेको सुनिन्थ्यो।
आफू हुर्किएको यही गाउँमा अहिले सम्मानित शिक्षक बनेका रमेश विद्यालय समय सकिएपछि प्रायः यहाँ आउने गर्थे। यो चौतारीले उनको युवावस्थाको भार बोकेको थियो। विगतमा त्यहाँ मित्रताहरू गाँसिएका थिए, सपनाहरू बुनिएका थिए र कहिलेकाहीँ हृदयहरू चुपचाप चकानाचुर पनि भएका थिए। पुरानो बेञ्च नजिकै पुगेर उभिँदा उनको मन सधैँ झैं नीलमको सम्झनामा डुब्यो।
त्यसैबेला टाढा रहेको आत्मीयताले भरिएको आफ्नो सानो घरमा नीलम आफ्नो भान्सा कोठामा खाना बनाउँदै थिइन्। त्यसको बास्नाले उनलाई चाडपर्व र पारिवारिक जमघटको सम्झना गराउँदै थियो। उनको जीवन जिम्मेवारीले थिचिएको थियो। तरकारी काट्दै गर्दा उनको मन विगतका ती दिनहरूतर्फ भौँतारियो जुन बेला हाँसो सजिलै आउँथ्यो र उनको जीवनमा प्रेमले पहिलो पटक मनमा जरा गाडेको थियो।
टेबलमाथि राखिएको स्मार्टफोन कम्पन हुँदा उनी वर्तमान समयतिर फर्किइन्। स्क्रिनमा एउटा इमेल सूचना देखा पर्यो, "विद्यालयको पुनर्मिलन-पच्चीस वर्ष - अवश्य सहभागी हुनुहोला "। ठ्याक्कै त्यसै बेला रमेशको खल्तीमा रहेको फोनमा पनि त्यही सूचनाको सन्देश आएको घण्टी बज्यो।
दुबै जनाले लामो समयसम्म आ-आफ्नो फोनको स्क्रिन हेरिरहे। पुराना सम्झनाहरू चलायमान भए-अधुरा वाक्यहरू, नसोधिएका प्रश्नहरू र समयले कहिल्यै मेट्न नसकेको प्रेम।
अध्याय २: पुनर्मिलनको निमन्त्रणा
त्यो दिन साँझतिर रमेशले खाना खाने क्रममा सहजै पुनर्मिलन कार्यक्रमको कुरा निकाले। उनकी पत्नीले ध्यान दिएर उनको कुरा सुनिन् र बोल्दा पतिको अनुहार कोमल हुँदै गएको देखिन् ।
“तिमी जानू नि त,” उनले नरम स्वरमा भनिन् । "विगतका साथीहरू भेटिन सक्छन् । यो त राम्रो कुरो हो नि ।"
रमेश हिचकिचाए। “धेरै समय भइसकेको छ।”
उनकी पत्नी उनले बोल्न नसकेको कुरा पनि बुझे जस्तै गरी मुस्कुराइन्। “केही अध्यायहरू फेरि हेर्न लायक हुन्छन्-दोहोर्याउन होइन, बुझ्न।”
उता अर्कोतिर नीलम साँझको खुला आकाशमुनि चौरमा आफ्नी मिल्ने साथीसँग बसेर कुराकानी गर्दै थिइन्।
“मेरो मुटु किन यति छिटो धड्किरहेको होला, थाहा भएन,” नीलमले भनिन्। “यो त बस पुनर्मिलन मात्रै न हो।”
उनकी साथी हल्का हाँसिन्। “हो र? कि रमेशको कारण हो?”
नीलमले तुरुन्तै जवाफ फर्काइनन्। मन्द हुँदै गएको उज्यालोतर्फ हेर्दै भनिन्, “उहाँलाई देख्दा मलाई कस्तो महसुस होला, थाहा छैन।”
“सायद अब थाहा पाउने समय आएको छ,” साथीले भनिन्।
रातको अन्त्यसम्ममा रमेश र नीलम दुबै जनाले आफूले इमेलमार्फत् पाएको पुनर्मिलनको निमन्त्रणाका लागि एउटै सरल शब्दमा उत्तर फर्काए, "हुन्छ"।
अध्याय ३: सम्झनाहरूको जमघट
पुनर्मिलन हल उज्यालो र हाँसोले झलमलाइरहेको थियो। पर्खालहरूमा पुराना तस्बिरहरू सजिएका थिए। पूर्व सहपाठीहरू आश्चर्य र खुशीसाथ एक-अर्कालाई अभिवादन गर्दै आफ्नो जीवनचर्या, परिवार र युवाकालीन योजनाभन्दा भिन्नै तरिकाले बिताएका जीवनका कथाहरू साटासाट गरिरहेका थिए।
रमेश अनायासै एउटा डिस्प्ले बोर्ड छेउमा उभिएर शिष्ट मुस्कानसहित कोठा नियालिरहेका थिए। केही क्षणपछि मुटुको ठूलो धड्कनसहित नीलम प्रवेश गरिन्। उनी ढोकामै रोकिइन् । चिनेजानेका अनुहारहरू र अपरिचित भावनाले भरिएको दृष्यले उनलाई छोयो।
एउटै टेबलको छेउबाट यताउता गर्दा र केही सेकेन्डको फरकमा कुनाहरूबाट मोडिँदा धेरैपटक उनीहरू नजीक भए। प्रत्येक नजिकिँदो क्षणले उनीहरूको छटपटीलाई तन्काउँदै गयो।
अन्ततः पुनर्मिलन हलको दुई कुनाबाट उनीहरूका नजर जुध्न पुगे।
क्षणभर आवाज हराए जस्तो भयो। भेट नभएको वर्षौँ बितेर गइसकेका थिए। कुनै बेला गहिरो गरी एक-अर्कालाई चिनेका दुई आत्माको मिलन भएको थियो। उनीहरू दुबैले साँचेर राखेका सम्झनाले भरिएर संकोच मान्दै दुबै जना मुस्कुराए।
अध्याय ४: सम्झनाको बाटोमा हिँडाइ
पुनर्मिलन सकिएपछि उनीहरू सँगसँगै पुरानो चौतारोतर्फ लागे। साँझपखको हावा शीतल थियो र सडकबत्तीको उज्यालोले बाटो देखाइरहेको थियो।
“धेरै कुरा बद्लिएछन्,” नीलमले भनिन्।
“र धेरै कुरा बद्लिएका छैनन्,” रमेशले उत्तर दिए।
उनीहरूले आ-आफ्नो जीवनचर्या, विवाह, सन्तान र गरिएका निर्णयहरूबारे कुरा गरे। त्यसमा कुनै कटुता थिएन, इमानदारीता मात्र थियो। विद्यालय जीवनका दिनहरू, साटासाट गरिएका गोप्य कुराहरू र युवावस्थाका सपनाहरू सम्झँदा हाँसो फेरि फर्कियो।
उनीहरू त्यही पुरानो पिपलको रुखमुनि रोकिए जुन रुख उनीहरूको विगतको प्रेमको मौन साक्षी थियो। त्यहाँ बस्दा उनीहरूलाई चिरपरिचित सान्त्वनाको अनुभूति भयो।
“हामीले साँच्चै कहिल्यै एकअर्कालाई बिदाइ भनेका रहेनछौं जस्तो लाग्छ,” नीलमले मन्द स्वरमा भनिन्।
रमेशले टाउको हल्लाए। “सायद केही कथाहरू कहिल्यै अन्त्य हुँदैनन्। तिनीहरूले पर्खिरहेका हुन्छन्।”
अध्याय ५: स्वीकारोक्ति
उनीहरूबीचको मौनता अझ गहिरो भयो, भावनाले भरियो।
“मैले एउटा कुरा भन्नैपर्छ,” रमेशले शान्त स्वरमा भने। "मलाई त लाग्छ मैले कहिल्यै मायाँ बिर्सन सकेको रहेनछु।"
नीलमले रसाउँदै गरेका आँखाले उनलाई हेरिन्। “मैले मात्र त्यस्ता सम्झनाहरू बोकेकी छु जस्तो लागेको थियो,” उनले स्वीकारिन्। “मैले तिनीहरूलाई आफ्नो मन मष्तिष्कबाट हटाउन चाहेर पनि हटाउन कहिल्यै सकिनँ।”
उनीहरूका हातहरू एकआपसमा नछोइएका भए पनि नजिकै थिए, वर्षौँका अव्यक्त भावनाले जोडिएका। त्यो क्षण कोमल, नाजुक र वास्तविक थियो।
तर यथार्थ त छँदै थियो नि-घरमा पर्खिरहेका परिवार, फर्कन बोलाइरहेका आ-आफ्ना जिम्मेवारीहरू।
अध्याय ६: अप्रत्याशित मोड
सुनसान वातावरणलाई चिर्दै नीलमको फोनको घण्टी बज्यो। सुन्दै जाँदा उनको अनुहार बदलियो।
“मेरो श्रीमान्… वहाँ बिरामी हुनुभएछ,” चिन्तित हुँदै उनले बिस्तारै भनिन्।
रमेश तुरुन्तै उभिए। “तपाईँ जानुहोस्। कुनै मदत चाहियो भने जस्तो सुकै मदत भए पनि म गर्नेछु।”
उनले कृतज्ञतासहित टाउको हल्लाइन्। तर फेरि कुनै दिन भेटिन्छ कि भेटिँदैन भन्ने थाहै नपाई उनीहरू हतार गर्दै बिदा भए।
त्यस दिन राती दुबैलाई निद्रा लागेन।
अध्याय ७: नयाँ सुरुवात
छुट्टिनुअघि उनीहरूले सम्पर्क नम्बर एकआपसमा साटासाट गरेका थिए।
पुनर्मिलन समाप्त भयो; तर एउटा नयाँ कुराको सुरुवात पनि भयो-विगतमा फर्किन होइन, वर्तमानलाई इमानदारीपूर्वक स्वीकार गर्न।
रमेश फेरि त्यो चौतारी हुँदै हिँड्दा त्यहाँका फूलहरू अझ ताजा र उज्याला देखिन्थे। नीलम सञ्चो हुँदै गएका आफ्नो पतिको ओछ्यानको छेउमा बसेर आफूभित्र शान्तिको एउटा चरम उत्कर्ष अनुभव गर्न थालिन्।
उनीहरूले शान्ति र सम्भावना दुबै पाएका थिए।
मित्रका रूपमा, सहयात्रीका रूपमा वा कुनै बेला गहिरो प्रेम गरेका दुई व्यक्तिका रूपमा अब उनीहरू भविष्यले जे ल्याए पनि स्वीकार्न र एकअर्कालाई मदत गर्न तयार हुने गरी खुला हृदय लिएर अघि बढ्न थाले।
